De
allereerste voorstelling van Coming Out is de perspremière
van 19 november. Het NJMT heeft de samenwerking gezocht
met het COC, en er is dan ook een inleiding van een
bestuurslid van deze organisatie. Belangrijkste feit
is dat de helft van de scholieren eigenlijk niet accepteert
dat anderen hun hart volgen en verliefd worden op iemand
van hetzelfde geslacht.
Het
decor bestaat uit een aantal hangende witte banieren.
Samen vormen ze een projectiescherm waar tijdens de
voorstelling veelal sfeerbeelden op worden getoond,
en soms de plaats van handeling wat meer helderheid
wordt gegeven. De voorstelling begint met een aantal
citaten die worden uitgesproken en geciteerd. Wijze
woorden van Bob Dylan, Nelson Mandela, Shakespeare en
Gandi over tolerantie en acceptatie, die velen nog ter
harte mogen nemen.
Het verhaal van Coming Out is vooral het verhaal van
Milan en Djasén, twee zoons uit een allochtoon
gezin. Dat Milan homo is is duidelijk te zien en te
merken, al wil hij er zelf in eerste instantie niet
aan toegeven. Hij gaat zich verloven met Carmalita,
de eerste stap richting het door zijn familie gearrangeerde
huwelijk. Maar als hij verliefd wordt op Leonardo, de
zanger van de band die op zijn verlovingsfeest optreedt,
laat hij zich leiden door zijn gevoelens, al doet hij
er wel alles aan dit voor zijn familie geheim te houden.
Zijn oudere broer is de stoere jongen met een ‘attitude’.
Rondhangen in een groepje, iemand die homo’s in
elkaar slaat, zijn jongere broertje en zusje rond commandeert
en zijn vriendin als vuil behandelt. Maar ook een jongen
met een geheim; hij is niet zoveel anders dan zijn broertje.
Hij houdt er ook een vriendje op na, die hij overigens
ook als vuil behandelt, of misschien is de term hoer
hier meer op zijn plaats. Als de geaardheid van Milan
bij zijn familie uitkomt wordt hij teruggestuurd naar
het ouderlijk land van herkomst. Hij is er wanhopig,
maar zijn verloofde, die zelf een vriend heeft waar
ze me wil trouwen, belooft hem te helpen. Over twee
weken zullen ze afspreken op een groot plein. Maar in
twee weken kunnen nog heel veel mensen heel verkeerde
beslissingen nemen, met hele grote gevolgen….
Een
groot deel van de cast hebben we eerder kunnen zien
in Kruistocht in Spijkerbroek en er zijn een paar momenten
die je even doen terugdenken. Als de diva in het stuk
een regeltje Latijn zingt (Liefde overwint alles) en
als er ook in deze voorstelling een cruciale afspraak
wordt gemaakt op een groot plein. Maar Coming Out is
toch wel andere koek. “Deze voorstelling staat
wel heel dicht bij jezelf”, zegt Marco de Kramer,
die Leonardo speelt. De cast speelt de rollen ook overtuigend,
al is de nervositeit in de zang bij deze première
af en toe wel hoorbaar. Wie kan het ze kwalijk nemen.
Mitchell van Dungen Bille is bijzonder schattig als
Milan. Met zijn momentjes van geluk maar vooral toch
zijn lijdensweg leven we volop mee. Zijn broer en tegenpool
Djasén, die zijn kastdeuren gesloten wil houden
wordt fraai gespeeld door Jaro Gevers. Samen met zijn
mini-gang de stoere gast, die erg weinig respect heeft
voor de mensen om hem heen. Met zijn onderdrukte gevoelens
levert dat een overtuigend explosief mengsel op.
Opvallende bijrollen zijn Lady M en Roberto. De Vlaming
Bart Christiaans, die Roberto speelt, blijkt een volleerd
balletdanser, die ons op enige spagaten en andere lenigheden
trakteert. Lady M (Charlotte Yntema) leeft zich lekker
uit als de diva van het stuk, en combineert in die rol
ernst met een dosis humor. Haar lied, een kruising tussen
Dana International en “One more Night” is
een kandidaat voor een toekomstige Gay top 100-notering.
Muzikaal
komen we van alles tegen. Zo komen we al eerder genoemde
gay-disco nummer, een fraai liefdesduet tussen twee
jongens en typische musicalnummers tegen, maar ook bijna
metal-achtige klanken bij een ontlading van agressie.
Zo is er ook voor elk wat wils bij de doelgroep.
Dat
dit duidelijk de eerste voorstelling is maakt een oordeel
vellen over deze voorstelling wat lastig. Een verkeerde
balans bij sommige nummers maakt de teksten onverstaanbaar,
en wat te vaak staat een microfoontje uit met hetzelfde
resultaat. Ook scènewisselingen moeten soms nog
wat meer tempo krijgen.
Met het doel en de doelgroep in het achterhoofd zou
het begin van de voorstelling wat meer vaart kunnen
gebruiken. De abstracte opening met citaten is prachtig,
maar zal op wat lagere onderwijstypen waarschijnlijk
wat te hoog gegrepen zijn. Nu werd dat gevolgd door
een helaas totaal onverstaanbaar ensemblenummer, en
ik vrees dat je dan de aandacht van de scholieren echt
kwijt bent en je dus extra hard moet werken om deze
weer terug te krijgen. Vanaf het lekker foute disconummer
zit de vaart er wel goed in en.
Een goede zet is dat de homo’s in het stuk niet
als engeltjes worden neergezet. Het zijn allemaal menselijke
figuren met hun eigen zwaktes. Ook onder hen leven bijvoorbeeld
haatgevoelens jegens hele groepen mensen. De handelingen
van de personages in het stuk zijn allemaal goed te
begrijpen, al zijn ze soms ook zeker te veroordelen.
Dat een opeenstapeling van verkeerde keuzes zo’n
pijnlijke apotheose veroorzaakt zien we soms ook in
het dagelijks leven. De oorzaak hier, de rol van het
personage Roberto is wel gebaseerd op een heel grote
toevalligheid, maar dat kan natuurlijk in fictie.
Coming
Out is een ruwe diamant, die voor een groot deel al
mooi is geslepen. De schoonheid is zichtbaar, maar met
wat bijslijpen zeker nog naar grotere hoogtes te brengen
is. Ik zou ook graag willen zien hoe deze op scholen
wordt ontvangen. Is er een walging zichtbaar als ze
twee jongens zien zoenen? Is er ontzetting als er een
allochtoon een homo blijkt te zijn? Weet Milan net als
in deze zaal (waar het overgrote deel van het publiek
een zelfde soort gevoelsleven heeft als hij) zo te vertederen
dat je met hem meevoelt? Staat met achter de keuze van
Djasén of van Milan? En hebben we het nog niet
over uithuwelijken, familie-eer, discriminatie, dreigmails,
het dragen van messen, liefde vs vriendschap. Met deze
voorstelling is er genoeg discussiestof voor een paar
maanden lessen maatschappijleer.
Tekst
en Regie: Nikolai Slisser
Muziek: Marieke van Diepen en Cor Poesiat
Choreografie: Eduard Menig
Arrangementen: John Meijer
Productie: NJMT / Joanna Woud
